Jak to działa
Oba identyfikatory są losowe i podlegają kontroli użytkownika. To nie numery seryjne sprzętu. Na iOS aplikacja może odczytać IDFA dopiero wtedy, gdy użytkownik zgodzi się na śledzenie w oknie App Tracking Transparency. W przeciwnym razie system zwraca ciąg zer. Na Androidzie GAID, nazywany też identyfikatorem wyświetlania reklam, jest domyślnie dostępny dla aplikacji, które zadeklarowały odpowiednie uprawnienie, ale użytkownik może go zresetować albo usunąć w ustawieniach systemu, a usunięty identyfikator też jest zwracany jako zera. Gdy ktoś kliknie reklamę, sieć zapisuje identyfikator urządzenia. Gdy aplikacja zostaje uruchomiona, SDK odczytuje ten sam identyfikator i oba zapisy zostają dopasowane.
Dlaczego to ważne dla zespołu aplikacji
Wspólny identyfikator urządzenia to najprostszy sposób na atrybucję na poziomie użytkownika. Coraz mniej urządzeń go udostępnia, więc atrybucja coraz bardziej zależy od innych sygnałów: Install Referrera na Androidzie i SKAdNetwork na iOS.
W praktyce
Przykład na zmyślonych liczbach: z 5 000 instalacji na iOS w miesiącu 1 500 pochodzi od użytkowników, którzy zgodzili się na śledzenie i udostępniają IDFA. Pozostałe 3 500 nie ma użytecznego IDFA i jest mierzone w formie zagregowanej.
Co się często myli
Żaden z tych identyfikatorów nie jest trwały ani powiązany z kontem konkretnej osoby. Po zresetowaniu urządzenie wygląda jak nowe. IDFA to także co innego niż IDFV, czyli identyfikator wspólny tylko dla aplikacji tego samego dewelopera. IDFV nie wymaga zgody na śledzenie i nie pozwala łączyć użytkowników między firmami.