Jak to działa
Atrybucja łączy dwa zapisy: kontakt z reklamą (kliknięcie lub wyświetlenie) oraz konwersję (instalację lub zdarzenie w aplikacji). Do połączenia służy sygnał, który udostępnia platforma. Na Androidzie jest to zwykle Install Referrer z Google Play albo identyfikator reklamowy. Na iOS jest to IDFA, jeśli użytkownik zgodził się na śledzenie, a jeśli nie, zagregowane mechanizmy Apple: SKAdNetwork i AdAttributionKit. Sieci samoatrybuujące, takie jak Google Ads czy Meta, same zgłaszają swoje dopasowania. Gdy pasuje kilka kontaktów, o przypisaniu decyduje model atrybucji, prawie zawsze last-touch.
Dlaczego to ważne dla zespołu aplikacji
Bez atrybucji wiesz, ile było instalacji, ale nie wiesz, który budżet je przyniósł. Z atrybucją możesz porównać kanały pod względem kosztu instalacji, retencji i ROAS i przesunąć wydatki tam, gdzie się zwracają.
W praktyce
Przykład na zmyślonych liczbach: kampania kosztuje 2 000 USD i przypisano jej 1 600 instalacji, więc koszt instalacji wynosi 1,25 USD. Druga kampania kosztuje tyle samo i przypisano jej 800 instalacji, ale jej użytkownicy wydają dwa razy więcej. Oba fakty widać dopiero dzięki atrybucji.
Co się często myli
Atrybucja pokazuje, który kontakt z reklamą był ostatni przed konwersją, a nie to, czy reklama ją spowodowała. Część przypisanych użytkowników zainstalowałaby aplikację i tak. Mierzą to testy inkrementalności, czyli inna metoda.