Jak to działa
Model jest taki sam jak w SKAN: sieć reklamowa rejestruje podpisane wyświetlenie, urządzenie przypisuje instalację, aplikacja aktualizuje wartość konwersji, a Apple wysyła opóźnione postbacki bez identyfikatorów użytkownika. AdAttributionKit używa tych samych trzech okien konwersji oraz tych samych wartości dokładnych i zgrubnych co SKAN 4. Dodatkowo potrafi przypisać instalacje z alternatywnych sklepów z aplikacjami, a nie tylko z App Store, i mierzy ponowne zaangażowanie, czyli sytuację, w której osoba mająca już aplikację otwiera ją po kliknięciu reklamy. Wyświetlenia zarejestrowane przez SKAN i przez AdAttributionKit konkurują ze sobą, a instalację dostaje tylko jedno z nich.
Dlaczego to ważne dla zespołu aplikacji
Nowsze możliwości trafiły do AdAttributionKit, a nie do SKAN, więc zespół planujący pomiar na iOS powinien brać pod uwagę oba mechanizmy. Aplikacja, która ma już ustawione wartości konwersji dla SKAN, może użyć tego samego schematu, więc zmiana jest niewielka.
W praktyce
Przykład: użytkownik, który zainstalował aplikację trzy miesiące temu, klika reklamę retargetingową i aplikacja otwiera się na stronie produktu. Dzięki AdAttributionKit sieć reklamowa może dostać postback ponownego zaangażowania za to otwarcie. Sam SKAN nie zgłosiłby nic, bo nie było nowej instalacji.
Co się często myli
AdAttributionKit nie przywraca danych na poziomie użytkownika i nie znosi wymogu App Tracking Transparency, jeśli chcesz korzystać z IDFA. Nie jest też przełącznikiem, który włącza się zamiast SKAN. Sieci reklamowe wdrażają go we własnym tempie, dlatego postbacki przychodzą z obu mechanizmów równolegle.