Jak to działa
Fałszywe instalacje pochodzą od botów i emulatorów działających w centrach danych, z farm urządzeń, na których prawdziwe telefony w kółko instalują aplikacje i resetują identyfikatory, oraz z podszywania się pod SDK (SDK spoofing), w którym serwer udaje komunikaty SDK, choć żadna aplikacja nie została zainstalowana. Przejęcie przypisania, czyli fraud atrybucyjny, opiera się na fałszywych kliknięciach: click flooding i click injection. Wykrywanie polega na sprawdzaniu, skąd pochodzi ruch (adresy centrów danych, anonimizujące serwery proxy i sieci VPN), czasu (rozkład czasu między kliknięciem a instalacją), wolumenu (zbyt wiele kliknięć z jednego urządzenia albo adresu) oraz tego, co dzieje się po instalacji.
Dlaczego to ważne dla zespołu aplikacji
Fraud zabiera budżet bezpośrednio, a potem drugi raz, bo psuje dane, na podstawie których zapadają decyzje: nieuczciwe źródło wygląda na tanie i efektywne, więc dostaje więcej pieniędzy. Tam, gdzie sieci są rozliczane za instalację, pokusa istnieje zawsze.
W praktyce
Przykład na zmyślonych liczbach: źródło dostarcza 5 000 instalacji po 0,40 USD. 3 000 z nich pochodzi z kilku zakresów adresów centrów danych i po pierwszym uruchomieniu nie wykazuje żadnej aktywności. 1 200 USD zapłacono za użytkowników, którzy nie istnieją.
Co się często myli
Niska jakość nie zawsze oznacza fraud: prawdziwa, ale niezainteresowana grupa odbiorców też ma słabą retencję. Z kolei dobre wyniki po instalacji nie wykluczają fraudu, bo użytkownicy organiczni, którym przypisano cudze kliknięcie, zachowują się jak prawdziwi użytkownicy, którymi przecież są. Żaden zestaw reguł nie wyłapie wszystkiego, dlatego raporty odrzuconych instalacji warto czytać razem z konwersją i rozkładem czasu każdej sieci.